Την ανάσα σου νιώθω καιρό μετά, κ εκεί που η καρδιά κ το σώμα υπολειτουργούν* μέσα στη νύχτα ένα χάδι κοφτερό σαν λεπίδα, έρχεται να με κομματιάσει και να μου θυμίσει ότι είμαι και εγώ άνθρωπος. Σπάζω πέφτω, σηκώνομαι, προσπαθώ ξανά, πάλι πέφτω και προπάντων ότι για όλους πάντα υπάρχει αυτή η μια…

Δεν είναι αυτοβιογραφικό.