Ήταν ένα απόγευμα του Γενάρη, κρύο και σκοτεινό. Εγώ χαμένος μέσα στο δικό μου σκότος, ούτε μια γραμμή δεν μπόρεσα να κάνω ούτε μια μουτζούρα πάνω στην παλέτα μου. Ξαφνικά ένας διαπεραστικός ήχος θα σπάσει τη λήθη. Τηλέφωνο να ήταν κουδούνι ούτε και ξέρω, ήταν τόσο δυνατός που τρύπησε την ψυχή μου. Το μόνο που κατάλαβα ήταν ποιος είναι, δεν σε περίμενα στα αλήθεια νόμιζα ότι ήμουν νεκρός και μονος μεχρι που σε αισθάνθηκα. Είχα απέναντι μου τον εαυτό μου…
Καλή Χρονιά.
